Reklama adwokata (Attorney Advertising)
Pasażer ranny w Uberze, Lyfcie lub taksówce w Nowym Jorku zgłasza świadczenia no-fault co do zasady do ubezpieczyciela pojazdu, którym jechał. Wyjątkiem są autobusy: tam najpierw działa polisa samego pasażera lub jego domowników. Przy poważnym urazie pasażer może też wystąpić przeciwko kierowcy, który spowodował wypadek, lub jego firmie.
Nocny powrót Uberem z Manhattanu na Greenpoint, taksówka z lotniska JFK do Ridgewood, autobus linii B43 albo Q54 do pracy. Dla wielu osób z polskiej społeczności w Nowym Jorku przejazd jako pasażer to codzienność, a samochód własny – rzadkość. Gdy dochodzi do kolizji, pasażer zostaje z pytaniem, które wydaje się proste, a jest zaskakująco złożone: kto teraz zapłaci za leczenie i za dni bez pracy?
Odpowiedź zależy od rodzaju pojazdu, miejsca rozpoczęcia kursu i tego, czy pasażer ma własną polisę samochodową. Poniżej porządkujemy zasady dla przejazdów aplikacjami, taksówek i autobusów oraz podpowiadamy, co zrobić w pierwszych dniach po wypadku, żeby nie stracić świadczeń przez przekroczony termin.
Kto pokrywa leczenie pasażera – świadczenia no-fault
W stanie Nowy Jork podstawą są świadczenia no-fault, czyli ubezpieczenie pokrywające leczenie i część utraconych zarobków bez ustalania, kto zawinił. Według wyjaśnień Departamentu Usług Finansowych (DFS) osoba, która jechała samochodem, składa wniosek do ubezpieczyciela pojazdu, w którym się znajdowała.
Najważniejszy jest termin. Przepisy (Regulation 68) wymagają pisemnego zawiadomienia ubezpieczyciela możliwie szybko, a najpóźniej w ciągu 30 dni od wypadku. Spóźniony wniosek może zostać przyjęty tylko przy jasnym i rozsądnym uzasadnieniu. Roszczenia o utracone zarobki należy przedstawić w ciągu 90 dni, a samo świadczenie podlega ustawowemu potrąceniu 20%.
W praktyce pasażer często nie zna nazwy ubezpieczyciela pojazdu, którym jechał. Dlatego tak ważne są dane z miejsca zdarzenia: numer rejestracyjny, numer licencji taksówki lub pojazdu na wynajem, potwierdzenie przejazdu z aplikacji i numer raportu policji.
Sam wniosek o świadczenia składa się na formularzu NF-2 (Application for Motor Vehicle No-Fault Benefits), który ubezpieczyciel przesyła po zgłoszeniu szkody. Formularz trzeba wypełnić starannie: opis wypadku, lista urazów i dane pracodawcy będą później porównywane z dokumentacją medyczną i z raportem policji.
Czyja wina, czyja odpowiedzialność – pasażer wobec dwóch kierowców
Pasażer ma szczególną pozycję: nie prowadził, więc co do zasady nie ponosi winy za wypadek. Przy kolizji dwóch pojazdów odpowiedzialność może jednak leżeć po stronie kierowcy, którym jechał, kierowcy drugiego auta albo obu jednocześnie. Roszczenie pasażera może więc dotyczyć więcej niż jednej osoby i więcej niż jednej polisy. Typowy przykład: Uber z pasażerem zostaje uderzony na skrzyżowaniu przez auto, które przejechało na czerwonym świetle – wtedy w grę wchodzą ubezpieczenia obu pojazdów.
Świadczenia no-fault nie obejmują zadośćuczynienia za ból i cierpienie. Przy poważniejszych urazach – w rozumieniu przepisów stanu Nowy Jork o ubezpieczeniach komunikacyjnych – pasażer może wystąpić z roszczeniem wobec kierowcy, który spowodował wypadek, i jego ubezpieczyciela. Przy pojazdach firmowych i flotach odpowiedzialność może obejmować także właściciela pojazdu lub przewoźnika.
Na zakres takiego roszczenia wpływa przede wszystkim rodzaj i trwałość urazu, przebieg leczenia, utracone zarobki oraz wysokość polis, które mają zastosowanie. Od tego, czy w sprawie jest jeden, czy kilku odpowiedzialnych, zależy też, ile źródeł pokrycia wchodzi w grę.
Ustalenie przebiegu kolizji wymaga dowodów, które szybko znikają. Nagrania z kamer samochodowych, z monitoringu sklepów przy skrzyżowaniu czy z budynków przy trasie są zwykle przechowywane krótko. Imiona i telefony innych pasażerów oraz świadków z chodnika warto spisać jeszcze na miejscu, nawet jeśli w tamtej chwili wydaje się to zbędne.
Prosimy zadzwonić i porozmawiać po polsku – konsultacja jest bezpłatna: 718-383-0100
Uber i Lyft – dlaczego w Nowym Jorku liczy się, gdzie zaczął się kurs
Dla przejazdów aplikacjami stan Nowy Jork ma osobne przepisy (Vehicle and Traffic Law, art. 44-B), ale – jak wyjaśnia DFS w informacji o przewozach na aplikację – dotyczą one kursów rozpoczętych w stanie Nowy Jork poza Nowym Jorkiem (miastem). Podczas takiego kursu polisa musi obejmować co najmniej 1 250 000 dolarów odpowiedzialności za szkody na osobie, ubezpieczenie od nieubezpieczonych i niedoubezpieczonych kierowców (SUM) w tej samej wysokości oraz świadczenia no-fault.
Kursy rozpoczęte w Nowym Jorku (mieście) podlegają innym zasadom. Kierowcy Ubera i Lyfta w pięciu dzielnicach jeżdżą pojazdami z licencją Taxi and Limousine Commission (TLC), a wymagania ubezpieczeniowe dla tych pojazdów ustala miasto. W ostatnim czasie były one zmieniane, dlatego zakres polisy w konkretnej sprawie trzeba sprawdzić, a nie zakładać.
Dla pasażera najważniejszy praktyczny wniosek jest taki: zachować potwierdzenie przejazdu z aplikacji. Zrzut ekranu z trasą, godziną, imieniem kierowcy i danymi pojazdu pozwala ustalić, który etap kursu trwał w chwili wypadku i czyja polisa wchodzi w grę.
Taksówka i autobus – kiedy zadziała polisa samego pasażera
W żółtej lub zielonej taksówce zasada co do świadczeń no-fault jest taka jak przy innych samochodach: wniosek trafia do ubezpieczyciela pojazdu. Inaczej jest w autobusie. Zgodnie z §5103 Insurance Law pasażer autobusu (który nie jest jego kierowcą, właścicielem ani pracownikiem) otrzymuje świadczenia no-fault najpierw z polisy, która obejmuje jego samego i członków jego gospodarstwa domowego. Dopiero gdy takiej polisy nie ma, płaci ubezpieczyciel autobusu.
Dla wielu pasażerów bez samochodu oznacza to, że świadczenia wypłaci ubezpieczyciel autobusu. Osoba, która ma własne auto, powinna jednak liczyć się z tym, że wniosek trafi do jej ubezpieczyciela – mimo że jechała komunikacją miejską. Nie traci przez to ochrony – zmienia się tylko adresat wniosku, a późniejsze roszczenia wobec sprawcy wypadku pozostają odrębną sprawą.
Gdy autobus należy do podmiotu publicznego, na przykład MTA lub NYC Transit, dochodzi kolejny wymóg. Roszczenie wykraczające poza no-fault wymaga zawiadomienia (notice of claim), co do zasady w ciągu 90 dni, a termin na wniesienie sprawy bywa krótszy niż w zwykłych sprawach drogowych. Przy upadkach w metrze i w autobusie MTA szczegóły tych terminów omawiamy w osobnym poradniku kancelarii w katalogu.
Jak przygotować się do pierwszej rozmowy z kancelarią The Stein Law Group
- Potwierdzenie przejazdu. Zrzut ekranu z aplikacji, paragon z taksówki, bilet lub zapis z karty OMNY. Pokazują, czym, kiedy i skąd Państwo jechali.
- Dane pojazdów i kierowców. Numery rejestracyjne, numery licencji TLC, nazwiska kierowców i nazwy ich ubezpieczycieli, jeśli udało się je uzyskać.
- Numer raportu policji. Przy kolizjach w Nowym Jorku raport sporządza zwykle policja na miejscu. Jego numer przyspiesza ustalenie, kto i jak zgłosił zdarzenie.
- Własna polisa samochodowa. Jeśli Państwo lub domownicy mają samochód, warto mieć pod ręką deklarację polisy. Przy wypadku autobusu może okazać się kluczowa.
- Dokumentacja leczenia i zarobków. Wypisy ze szpitala, skierowania, odcinki wypłat i informacja od pracodawcy o opuszczonych dniach pracy.
The Stein Law Group z biurami na Greenpoincie i w Maspeth prowadzi sprawy wypadków samochodowych w Nowym Jorku i New Jersey – zobacz profil kancelarii i zakres spraw.
Pytania i odpowiedzi
Czy po wypadku w Uberze mam zgłaszać się do Ubera?
Wypadek warto zgłosić w aplikacji, ale świadczenia no-fault rozpatruje ubezpieczyciel pojazdu. Termin 30 dni na pisemne zawiadomienie ubezpieczyciela biegnie niezależnie od kontaktu z firmą przewozową. Warto też zachować numer zgłoszenia nadany w aplikacji i całą korespondencję z firmą.
Nie mam samochodu ani polisy. Kto zapłaci za leczenie po wypadku autobusu?
Gdy pasażer i jego domownicy nie mają polisy z ochroną no-fault, przepisy kierują roszczenie do ubezpieczyciela autobusu.
Czy pasażer może być uznany za współwinnego?
Zdarza się to rzadko, ale ubezpieczyciele czasem podnoszą na przykład brak zapiętych pasów. Dlatego opis zdarzenia od samego początku powinien być rzetelny i spójny.
Ile mam czasu na działanie?
Na wniosek no-fault – 30 dni. Przy autobusach publicznych zawiadomienie o roszczeniu składa się co do zasady w ciągu 90 dni. Termin na pozew zależy od tego, kto jest stroną sprawy.
Pasażer nie wybiera kierowcy ani trasy, a po wypadku musi szybko zorientować się w systemie, który nie był projektowany z myślą o nim. Kilka dokumentów zebranych w pierwszych dniach – potwierdzenie przejazdu, numer raportu, dane pojazdu – zwykle przesądza o tym, jak sprawnie potoczy się sprawa. Pozostałe kwestie – kto zawinił i która polisa odpowiada – da się ustalić później, jeśli te podstawy zostaną zachowane.
Jeśli doznali Państwo urazu jako pasażer, warto porozmawiać o terminach, zanim upłyną. Prosimy umówić rozmowę z adwokatem Adamem J. Steinem: 718-383-0100
Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej; jego lektura nie tworzy relacji adwokat–klient. Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny – w sprawie swojej sytuacji zapraszamy do kontaktu z kancelarią The Stein Law Group. Reklama adwokata (Attorney Advertising). Wcześniejsze wyniki spraw nie gwarantują podobnych wyników w przyszłości.
