Reklama adwokata (Attorney Advertising)
Wypadek w pracy w Nowym Jorku trzeba zgłosić pracodawcy w ciągu 30 dni, najlepiej na piśmie i możliwie najszybciej. Niezależnie od tego pracownik składa do Workers’ Compensation Board własne roszczenie na formularzu C-3 – co do zasady w ciągu dwóch lat od wypadku. Pracodawcy nie wolno karać za zgłoszenie.
Skręcona kostka na rusztowaniu w Williamsburgu, ból pleców po dźwiganiu skrzyń w hurtowni w Maspeth, przecięta dłoń w kuchni restauracji na Greenpoincie. Wiele urazów w pracy wygląda na początku niegroźnie, więc pracownik mówi „jakoś to będzie”, bierze środki przeciwbólowe i wraca na zmianę. Często dochodzi do tego obawa: jeśli zgłoszę wypadek, szef uzna mnie za kłopotliwego i za tydzień nie będzie dla mnie pracy.
Problem polega na tym, że po kilku tygodniach uraz może okazać się poważniejszy, niż się wydawało, a terminy w sprawach Workers’ Compensation biegną niezależnie od tego, czy ktoś się boi. Poniżej opisujemy, jakie zgłoszenia trzeba zrobić, w jakiej kolejności, co się dzieje, gdy termin został przekroczony, i jak przepisy stanu Nowy Jork chronią osobę, która zgłasza wypadek.
Komu i w jakim terminie zgłasza się wypadek w pracy?
Pierwszym adresatem zgłoszenia jest pracodawca. Zgodnie z §18 ustawy o Workers’ Compensation zawiadomienie o wypadku powinno trafić do pracodawcy w ciągu 30 dni od zdarzenia. Ustawa przewiduje formę pisemną, doręczoną osobiście lub wysłaną pocztą. Na stronie Workers’ Compensation Board można przeczytać, że zgłoszenie warto zrobić jak najszybciej, nie czekając do końca tego terminu.
W praktyce wielu pracowników mówi o wypadku tylko brygadziście albo kierownikowi zmiany. Taka rozmowa ma znaczenie, ale trudno ją później udowodnić. Dlatego obok rozmowy dobrze jest wysłać krótką wiadomość – e-mail lub SMS – z datą, godziną, miejscem i opisem urazu, i zachować kopię. Wiadomość nie musi być długa ani pisana prawniczym językiem.
Przy chorobach zawodowych, które rozwijają się stopniowo (na przykład od pyłów, chemikaliów czy powtarzalnych ruchów), terminy liczy się inaczej – od momentu, gdy pracownik wiedział lub powinien był wiedzieć, że choroba ma związek z pracą. Ustalenie tej daty bywa jednym z pierwszych zadań w takiej sprawie.
Formularz C-3 – własne roszczenie pracownika
Zgłoszenie u pracodawcy to nie wszystko. Pracodawca ma własny obowiązek: zawiadomić ubezpieczyciela i Workers’ Compensation Board o wypadku, który nie jest drobny – według informacji Board w terminie 18 dni od wypadku albo 10 dni od dowiedzenia się o nim, w zależności od tego, który okres jest dłuższy. Raport pracodawcy nie zastępuje jednak roszczenia pracownika.
Pracownik składa własny formularz C-3 (Employee Claim). Zgodnie z informacją Workers’ Compensation Board o składaniu roszczeń trzeba to zrobić w ciągu dwóch lat od wypadku. Formularz można złożyć przez internet, pocztą lub osobiście. Board oferuje bezpłatną pomoc językową pod numerem (877) 632-4996.
Zgłoszenie do Workers’ Compensation nie jest pozwem przeciwko pracodawcy. To roszczenie wobec systemu ubezpieczenia, a świadczenia wypłaca ubezpieczyciel. Wiele osób, które boją się „podać szefa do sądu”, nie zdaje sobie sprawy z tej różnicy.
Po złożeniu formularza sprawa otrzymuje numer w Workers’ Compensation Board. Ubezpieczyciel pracodawcy może roszczenie uznać albo zakwestionować, na przykład twierdząc, że uraz nie powstał w pracy. Wtedy o sprawie rozstrzyga Board, często po rozprawie (hearing), na której liczą się daty zgłoszeń i dokumentacja medyczna.
Czy zgłoszenie wypadku i pomoc adwokata dużo kosztują?
Złożenie formularza C-3 nie wymaga opłat. Koszt, o którym myśli większość pracowników, to wynagrodzenie adwokata. W sprawach Workers’ Compensation w Nowym Jorku zasady są szczególne: zgodnie z §24 ustawy honorarium pełnomocnika zatwierdza Workers’ Compensation Board i jest ono pokrywane z przyznanych świadczeń, w kwocie ustalonej przez Board.
Prawdziwym kosztem bywa natomiast zwlekanie. Pracownik, który przez kilka miesięcy leczy się „na własną rękę” albo na koszt szefa, może zostać z rachunkami, których nikt nie chce pokryć. Gdy uraz okazuje się poważny, brak wczesnego zgłoszenia utrudnia wykazanie, że powstał w pracy, a nie na przykład w weekend.
Znaczenie ma też to, co proponuje pracodawca. Oferta „zapłacę ci za lekarza, tylko nie zgłaszaj” może wydawać się wygodna, ale nie zatrzymuje biegu terminów. Jeżeli leczenie się przedłuży, takie ustne ustalenie zwykle nie daje żadnej pewności.
Prosimy zadzwonić i porozmawiać po polsku – konsultacja jest bezpłatna: 718-383-0100
Strach przed utratą pracy – co mówi prawo Nowego Jorku?
Paragraf 120 ustawy o Workers’ Compensation zakazuje pracodawcy zwolnienia pracownika albo innego gorszego traktowania go dlatego, że zgłosił roszczenie, próbował je zgłosić, poprosił o formularz albo zeznawał w postępowaniu. Ochrona obejmuje więc już sam moment pytania o formularz, a nie dopiero złożone roszczenie.
Jeżeli do takiego odwetu dojdzie, pracownik może złożyć skargę do Workers’ Compensation Board w ciągu dwóch lat. Board może nakazać przywrócenie do pracy i wypłatę utraconego wynagrodzenia. Szerzej o tej sytuacji pisze kancelaria w artykule na Poland.us o zwolnieniu po zgłoszeniu wypadku.
Prawo nie usuwa oczywiście samego strachu. Pomaga jednak spokojnie zaplanować kolejność kroków: zgłoszenie na piśmie z zachowaną kopią, wizyta u lekarza z informacją, że uraz powstał w pracy, a potem formularz C-3. Udokumentowana kolejność zdarzeń jest dla pracownika mocną ochroną, jeśli relacje z pracodawcą się popsują.
Co, jeśli termin już minął?
Przekroczenie 30 dni nie zawsze oznacza koniec sprawy. Zgodnie z §18 Board może usprawiedliwić spóźnione zgłoszenie, jeżeli nie można go było zrobić z ważnych powodów, jeżeli pracodawca lub jego przełożeni i tak wiedzieli o wypadku albo jeżeli opóźnienie nie zaszkodziło pracodawcy. Zarzut spóźnienia trzeba też podnieść na pierwszym posiedzeniu w sprawie.
Podobnie jest z terminem dwóch lat na formularz C-3. Paragraf 28 przewiduje wyjątki, między innymi dla chorób zawodowych i sytuacji, w których ubezpieczyciel wypłacał już świadczenia, a pracodawca i ubezpieczyciel tracą zarzut przedawnienia, jeśli nie podniosą go na pierwszym posiedzeniu z udziałem stron.
To jednak wyjątki, a nie reguła. Każda sprawa po terminie wymaga dokładnej analizy dat, rozmów i dokumentów – im wcześniej, tym więcej da się ustalić.
Jak przygotować się do pierwszej rozmowy z kancelarią The Stein Law Group
- Data i okoliczności wypadku. Kiedy i gdzie doszło do urazu, co Państwo w tym momencie robili, kto był obok. Przy chorobie zawodowej – kiedy pojawiły się pierwsze objawy i kiedy lekarz powiązał je z pracą.
- Ślad zgłoszenia u pracodawcy. Wiadomości, e-maile, nazwisko osoby, której powiedzieli Państwo o wypadku, i data tej rozmowy. Jeśli zgłoszenia jeszcze nie było, warto o tym powiedzieć wprost.
- Dokumenty z leczenia. Wypisy z izby przyjęć, skierowania, recepty, zwolnienia lekarskie. Ważne, czy lekarz zapisał, że uraz powstał w pracy.
- Dane pracodawcy i wynagrodzenia. Pełna nazwa firmy, adres, odcinki wypłat lub inne potwierdzenia zarobków. Od nich zależy wysokość świadczeń za utracone zarobki.
- Pisma z Workers’ Compensation Board i od ubezpieczyciela. Numer sprawy, jeśli już istnieje, oraz każda korespondencja, nawet jeśli wydaje się niezrozumiała.
The Stein Law Group z biurami na Greenpoincie i w Maspeth prowadzi sprawy Workers’ Compensation w Nowym Jorku i New Jersey – sprawdź, w jakich sprawach pomaga kancelaria.
Pytania i odpowiedzi
Czy ustne powiedzenie szefowi wystarczy?
Ustawa przewiduje zgłoszenie pisemne, choć Board może uznać sprawę także wtedy, gdy pracodawca wiedział o wypadku. Najbezpieczniej jest uzupełnić rozmowę krótką wiadomością z datą i zachować jej kopię.
Czy mogę złożyć C-3, jeśli pracodawca nie zgłosił wypadku?
Tak. Formularz C-3 to własne roszczenie pracownika i nie zależy od tego, czy pracodawca wypełnił swój obowiązek zgłoszenia.
Czy za zgłoszenie mogę stracić pracę?
Prawo Nowego Jorku zakazuje zwolnienia lub gorszego traktowania pracownika z powodu zgłoszenia roszczenia, a nawet prośby o formularz. W razie odwetu przysługuje skarga do Workers’ Compensation Board w ciągu dwóch lat.
Czy w Workers’ Compensation płacę adwokatowi z góry?
Honorarium w tych sprawach zatwierdza Workers’ Compensation Board i jest ono pokrywane z przyznanych świadczeń. Szczegóły warto omówić podczas pierwszej rozmowy.
Zgłoszenie wypadku to nie oskarżenie pracodawcy, tylko uruchomienie ubezpieczenia, które istnieje właśnie na taką sytuację. Terminy są krótkie, ale przy dobrze udokumentowanej kolejności zdarzeń da się przejść przez nie spokojnie.
Jeśli wahają się Państwo, czy i jak zgłosić uraz, warto porozmawiać o tym, zanim upłyną terminy. Prosimy umówić rozmowę z adwokatem Adamem J. Steinem: 718-383-0100
Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej; jego lektura nie tworzy relacji adwokat–klient. Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny – w sprawie swojej sytuacji zapraszamy do kontaktu z kancelarią The Stein Law Group. Reklama adwokata (Attorney Advertising). Wcześniejsze wyniki spraw nie gwarantują podobnych wyników w przyszłości.
